مهربانی شما چه رنگی ست ؟
درباره سایت
آخرین مطالب
امکانات وب
ذوستان عزیز روژین (که ما را تنها نگذاشته اید)، فقط سلامی کوتاه، و پیامی کوتاه که زیبایی متون این وبلاگ باید جاودانه بمانند و بی خدشه. در توان ما نیست که به زیبایی او بنویسیم، و نوشته های او هم که برای همه زمانها هستند به خصوص این روزگار سخت که با کورونا دست و پنجه نرم میکنیم. من هنوز هر روز از او میآموزم. آمید دارم که شما نیز هم. با محبت، آبجی خانم
برچسب:
نویسنده: پویان پاکدل
ذوستان عزیز روژین (که ما را تنها نگذاشته اید)،
فقط سلامی کوتاه، و پیامی کوتاه که زیبایی متون این وبلاگ باید جاودانه بمانند و بی خدشه. در توان ما نیست که به زیبایی او بنویسیم، و نوشته های او هم که برای همه زمانها هستند به خصوص این روزگار سخت که با کورونا دست و پنجه نرم میکنیم.
من هنوز هر روز از او میآموزم. آمید دارم که شما نیز هم.
با محبت،
آبجی خانم
برچسب:
نویسنده: پویان پاکدل
همین بود. بیداری خاموش زندگی. من در لحظه توهم مرگ، هستم. روژین دیوانه نشده .۱ ساعت نشده به زمان اصلی برگشته. ۴ شبانه روز بپیش به ملاقات مرگ رفته ولی باور ندارد. دلم به درمانهای دیگر خوش بود. میخواهد کشفیات دم اخر رو باهاتون شریک بشم.
تا ۳ روز پیش خوشحال بودم که امروز شنبه هم مثل شنبه ۵ سال پیش دوست داشتنی هستم که همه خانواده خودشون رو موقع بدترین خبر زندگیم به هم برسونن فهمیدم مرگم امروزه
پاشا لحظه لحظه حواسمو برت میکنه. من در لحظه "آن" زندگی میکنم. دوربین پاشا زمانی که شکلات دستم میده تا کالری بهم برسونه رو نشون میده. یا با دادن اجباری موز به پتاسیم موز بدنم رو بهم میرسونه. انواع و اقسام غذاها از سلف بیمارستان تا بهترین رستورانهای اطراف بیمارستان غذا برای شام و ناهار سفارش میده..هر طرف میگرده یه لیوان اب دستش بیاد بیده بهت که دهیدراته نشی..
نوشته شده در شنبه ۴ دی ۱۳۹۵ساعت 17:14 توسط Rojin|
ادامه مطلب
برچسب:
نویسنده: پویان پاکدل
٣ توهم
من چند روز پيش اصرار به نوشتن يه توهم داشتم و تا اونجايي كه كلمه ميتونستم پيدا كنم با اصرار به نوشتنش ادامه دادم. الان كه از اون جو بيرون اومدم و داستان واقعي رو از زبان پاشا شنيدم فهميدم داستان ساختگيم توهم ناشي از مسكن هاي قوي ضد درد بوده، يك روز هراسان پا ميشم و داد ميزنم بايد بلاگ بنويسم بقيه ماجرا رو حالم خوب شد از زبان پاشا مينويسم من فردا قراره مرخص بشم به هيچ عنوان امادگي مرخصي رو ندارم خانواده نميتونه اين مسئوليت جديد رو از پسش بربياد. مادر بابا پير و خسته ان، ابجي خانم بايد سر كار برگرده پاشا روزا عمل داره شب زنده داري ديگه نبايد داشته باشه بابا حساسه هر ١ ساعت شب مياد جلوي اادامه مطلب
برچسب: توهم,
نویسنده: پویان پاکدل
٣شنبه ساعت ٣ :٥٠ بعداز ظهر
امروز نخواستم مرخص بشم، يكي از دوستاي نزديكم به ديدنم اومد و كلي باهاش درد دل كردم. دليل نرفتم به خونه رو براش توضيح دادم اونم دلايل منو قبول كرد از يه طرف ديگه با هر روز موندن تو بيمارستان شانس عفونت بيشتر ميشه فردا ميرم خونه ابجي خانم كمد لباسيمو مرتب كرده مبلاي جديدي كه سفارش داده بوديم رسييده پاشا ترتيب تمام سرويسهاي اكسيژن رساني و ناتواني رو فراهم كرده دوران سختي خواهد. بود بابا و مادر ميخوام بعد از امتحان سيتيزن شيپي برن ايران استراحت كنن تا جلسه قسم احظار بشن، دوران سختي رو خواهم داشت ولي به خودم باشه بيشتر به خودم اتكا ميكنم
نوشته شده در سه شنبه ۷ دی ۱۳۹۵ساعادامه مطلب
ب
با اینکه سیستم ایمنیم درب و داغونه و تعداد گلبولهای سفید که باید بالای ۷ هزار باشه فقط ۲ هزار تا ست. با اینکه پلاکت خونم ۵۰ هزار بوده و ۱۰ واحد پلاکت به بهم تزریق کردن و قرار بود به ۸۰ برسه که برم خونه هنوز تغییر زیادی نکرده، نزدیک ظهر پرستارا و دکترا از رفتن به خونه بهم خبر میدادن. پاشا بهم گفته بود شاید امروز رو هم باید میموندم و تا عصر ساعت ۵ منتظر اومدن پاشا و دکتر ریم بودم که ببینم تکلیفم چی میشه؟
پاشا از صبح همه امکانات بیمارستان رو برای خونه با مسئولین بیمه هماهنگ کرده بود. از جمله دستگاه اکسیژن ، وسائل و داروهای اکسیژن درمانی حتی شلنگ و تخت بیمارستان رو سفارش داده بود. ابجی خا
تایپ کردن برایم سخت شده ست. انگشتانم انگار هر کدام به سویی میروند. دست راستم مشکل دارد. انگشتانم خوب خم نمیشوند همان دستی که در اثر کمبود پلاکت هنگام در اوردن انژیو کت زمان ترخیص خونریزی کرد و پرستار بعد از کلی معطلی خون ریزی آن را به سختی بند اورد و یک پانسمان بزرگ روی ان گذاشت و محکم بست. هنوز هم کبود ست و درد میکند. انگشتانم بعد از ۲ خط نوشتن خسته میشوند. برای این پست ۱۲ روز وقت گذاشتم.
تقصیر خودم بود. روز یکشنبه یک مهمانی ۳۰ نفره گرفته بودم. مدتها بود کسی را به خانه دعوت نکرده بودم و به خاطر درد و سرفه و خستگی در هیچ مهمانی یا دورهمی دوستان در رستوران شرکت نکرده بودم. حتی به مهمانی کریسمادامه مطلب
۵ سالش بود و با دستای کوچولوش برام قلب و گل و ستاره میکشید؛ الان همون دستا تبدیل به دستان هنرمند و نوجوانی شدن که با ذهنی خلاق در جستجوی نو آوری و ساخت طرحهای تازه ست!
۱۷ سال گذشت و مهرانا همون دختر موطلایی که مادرانه و عاشقانه وار دوستش داشتم دانشگاهی شد. طراحی صنعتی دانشگاهی در قلب تهران، شهری عظیم. با فرهنگی تهرانی- شهرستانی و زرنگ بازیهایی که بیشتر خاص شهرای بزرگه . شهری که برای دختری ساده و چشم و گوش بسته که یک بار هم به تنهایی سفر نرفته پر از چلنج و اضطراب خواهد بود. با اینکه فرسنگها ازش فاصله دارم به اندازه خواهرم نگرانش هستم. خدا رو شکر دائی و عموهاش تهرانن و هواش
برادرم رفیقم بود. همبازی و هم رازم بود. با هم ۳ سال تفاوت سنی داشیم. ۹ ساله شد که همبازی و رفیقانش عوض شد و وارد دنیای پسرانه شد،. نوید پسر خوشگل و خوش رو و مهربونی بود. خوش زبون بود و همه دوستش داشتن، انگار مهره مار داشت. خواهرام هم سن و سال هم بودن و من و برادرم با هم همزبون بودیم. ابجی خانم بزرگه هر جا دعوت میشد خواهرم رو هم با خودش میبرد. ساناز یکی از دوستای متجدد و پولدار ابجی خانم بود که مهمونیای مختلط میداد. بیشتر دوست و اشنا بودن. ۱۳،۱۴ سالم که شد دلم میخواست منم تو دنیای دخترونش دعوت بشم ولی سن و سال من بهشون نمیخورد. گاهی برادرم رو با خودشون میبردن، نوید رو همه دوست داشتن از معل
حالم خوش نيست. تلخ تلخ فرو ميريزم . پيشرفت علم هم به گرد بيماريم نميرسد.
دیگر نه به معجزه ایمان دارم نه به توکل. چند وقتی ست که فهمیدم رنگ خدایم هم پریده ست.
به تنهايي از پس لباس پوشيدن هم به سختی برمیایم. توان غذا پختن را ندارم، چندین ماه است که مادر کار پخت و پز خانه را به عهده دارد. كسي نباشد خودم که هیچ بچه گربه هایم هم گرسنه ميمانند، ديگر توان بلند كردنشان را به سختي دارم. وزنی ندارند . تازه ۳ پوند شده اند. پاهایم توان نشستن و بلند کردنشان را از روی زمین ندارند. با کمترین فعالیت به تنگی نفس و طپش قلب مي افتم، تميز كردن دستشوييشان كه خیلی وقت ست از عهده من خارج ست. کسی با دقت گوشه چشادامه مطلب
پیش از آنکه واپسین نفس را برآرم ، پیش از آنکهufeff پرده فرو افتد، پیش از پژمردن آخرین گل، بر آنم که زندگی کنم; بر آنم که عشق بورزم; بر آنم که باشم.در این جهان ظلمانی ,در این روزگار سرشار از فجایع ,در این دنیای پر از کینه نزد کسانی که نیازمند منند, کسانی که نیازمند ایشانم, کسانی که ستایش انگیزند, تا دریابم! شگفتی کنم! بازشناسم که ام که می توانم باشم که می خواهم باشمتا روز ها بی ثمر نماند، ساعت ها جان یابد، لحظه ها گران بار شود.در برهه ای که از اوج زندگی به روزمرّگی دچار شده ام، مرهمی یافته ام ، شاید روزنه ای باشد برای همدلی و اشتراک شادی بین من و تو. از اینکه اینجا هستی خوشحالم :)روژینلطفا در صورت ادامه مطلب
ساعت نه و نیم از هتل تصویه حساب کردیم. قرار شد صبحانه رو بین جاده تو یکی از رستورانهای بین شهری صرف کنیم. مسیرمون از استین به تمپل ۱ ساعت و نیم راه بود. تمپل یه شهر کوچیکه که طبق سرشماری سال ۲۰۱۶ فقط ۷۲ هزار جمعیت داره. ۳۵ کیلومتری استین به شهر Round Rock رسیدیم، اونم شهر کوچیکیه و فقط یکم جمعیتش از تمپل بیشتره. ۹ سال پیش که تمپل زندگی میکردیم و پدر مادر اولین بار به امریکا اومده بودن هر فرصتی پیدا میکردیم عازم سفر میشدیم. اکثر شهرهای معروف تگزاس که نزدیکمون بود رو با ماشین گشتیم. مثل هیوستون، گلوستون، سن انتونیو، استین، دالاس، حتی موزه ها و باغ گل، سینمای ۳ بعدی، بازار کشاورزان اگه بود، سافاری و اکثر جاهای توریستی رو میدیدیم. سفرهای بعدیشون، ایالتها و شهرهای شناخته شده دیگه رو با هم گشتیم. حالا که با خودم فکر میکنم میگم چطور تونستیم خرج این همه سفر رو جور کنیم؟! حرفی از بیماری من در میون نبود. وقتامون ازادتر بود، میخواستیم به پدر و مادر حسابی خوش بگذره و از هیچ چیز دریغ نمیکردیم. همون شده که همیشه یاد تگزاس و سفرها و خوش گذشتنها میفتن و افسوس اون زمان ها رو میخورن!
راند راک Outleادامه مطلب
برچسب:
نویسنده: پویان پاکدل
وارد کلیسا شدیم، داخل کلیسا هم نسبتا ساده بود و زرق و برق کلیساهایی که تا به حال دیده بودم نداشت. چند خانوار قبل از ما روی نیمکت ها نشسته بودن. خیلی دوست داشتم نزدیکتر به صحن کلیسا بشینم که واضحتر از مراسم و عروس و دوماد عکس بگیرم. دوربینمو دیگه نبرده بودم وبال گردنم میشد به خصوص که یه لنز اضافه و کیف کوله پشتی هم براش گرفتم. اینقدر کیفش سنگین بود که بردنش به جشن عروسی عاقلانه نبود و تصمیم گرفتم با موبایل عکس بگیرم. با موبایل هر چی عقبتر میشستیم عکسام کم کیفیتتر میشد و سر و کله و دست و پای مدعووین هم تو کادر قرار میگرفت. از اونجا که ردیفهای اول به خانواده و اطرافین نزدیک عروس و داماد تعلق داشت و رزرو شده بود، ما هم غریبه بودیم به ناچار چند نیمکت عقبتر نشستیم.
نیم ساعتی طول کشید که کم کم سرو کله مدعووین پیدا شد و روی نیمکتها نشستن. جمعیت زیادی نبود، شاید ۴۰،۵۰ نفر. و بیشتر نیمکتهای کلیسا خالی بود. اکثرا از همون لحظه نشستن کتابهای انجیل رو از کشوهای جلوی نیمکتها برداشتن و شروع به انجیل خوندن کردن. راحت نبودم از جمعیت عکس بگیرم، توی کلیسا که به ظاهر خیلی مذهبی بود کسی رو ندیدم فکادامه مطلب
برچسب:
نویسنده: پویان پاکدل
هموجا زن گرفت و اومد. اومد پستش افتاد به بم. فاطم خانم رو هم با خودش برده بود.
بم که رفته بود حالا هر چی دیده بود هر چی ندیده بود، من که نبودم نمیتونم چیزی بگم. دیدیم که نامه نوشته حرکت کن فورا بیا که فاطمه رو میخوام بفرستم کرمان. فاطمه خانمم لابد یه کارای جلفی کرده بود. از ای کارا زیاد میکرد. ما هم حرکت کردیم و رفتیم و گفتیم خونه رو چکار کنیم؟ بدیم خونه رو به اجاره شوهر شوکت خانم بیانی. اجاره اینا باشه شوکت خانمم باشه خونه خراب نمیشه. فرستادم عقب بیانی و به همو وسیله هم میرزاحمد خان نوشته بود به بیانی که دختر عمومو حرکت بدین بیا.
بیانیم کار و بارامونو کرد ادامه مطلب
برچسب: دایه عزیزتر از مادر,مادر عزیزتر از جانم,
نویسنده: پویان پاکدل